بنام خدا

چند سال پیش در وبلاگ یکی از دوستان (بنظرم وبلاگ سفری در طبیعت ایران جناب آقای مهندس مجید اسکندری) گزارش و عکسهایی جالب و دیدنی از دو روستای نزدیک به تهران دیدم که بنظرم بسیار جالب آمد . بخصوص که پس از سالها تردد بین تهران و کرج فهمیدن اینکه روستایی در این حوالی باشد برایم غافلگیر کننده بود.

آدمکهای سنگی وردیج و واریش

بالاخره در یک روز زمستانی از فرصتی که پیش آمد استفاده کرده و بهمراه پسر کوچکم  راهی این منطقه شدیم . مسیر تقریباً سرراست بود. از اتوبان کرج (تهران به کرج) نرسیده به پمپ بنزین از خروجی آتی شهر رو به سمت کوهستان از اتوبان خارج شدیم (حالا باید نرسیده به اتوبان شهید همت به سمت راست پیچیده و از زیر گذر اتوبان به سمت کوهستان راند). پس از گذر از آتی شهر خود را در پیچ و خم جاده ای یافتیم که به هیچ عنوان از اتوبان پیدا نبود و آثاری از تنگه یا خم کوه از دور معلوم نبود . البته اکنون نیز این جاده و دره ای که دردل کوه جا خوش کرده پیدا نیست.

نقاشی کوهستان در مسیر

کمی که بالاتر رفتیم کوهستان پر از برف خود را نشان داد و پسرکم با همبازی اش کلی روی برفها سر خورد و  کیف کرد. کمی که بالاتر رفتیم آدمکهای سنگی یا سنگهای آدمکی خود را به ما نشان دادند و کلی عکس به یادگار گرفتیم .

سنگ انگاره های وردیج و واریش

در تابستان امسال نیز فرصتی دست داد تا بهمراه دوست عزیزی برای فرار از گرمای تهران به این منطقه سری بزنیم و هندوانه ای نوش جان کنیم و از دیدن این سنگها و هوای خنک کوهستانی اش لذت ببریم ... دیدن این منطقه برای خانواده محترم دوستم و  همچنین همسر محترمه ام  جذاب بود بخصوص که چنین مکان جالبی آنهم  چسبیده به تهران بزرگ برایشان متصور نبود.

سنگ انگاره های وردیج و واریش

دیروز نیز جهت استفاده از هوای سالم سری به این منطقه زدیم و تا روستای واریش پیش رفتیم و تازه فهمیدیم که بعد از روستا مسیری سالم  و خلوت برای کوهنوردی است .

باد بسیار سردی که می وزید و هوای پاک این منطقه مرا بر آن داشت تا این منطقه را معرفی نمایم البته به شرطی که دوستان ضمن استفاده از هوای پاکش ، محیط زیست آنجا را آلوده نساخته و مزاحمتی برای اهالی ایجاد ننمایند.

میثاق در میان سنگ انگاره ها

البته مسیر راحت تر برای رسیده به روستاهای وردیج و واریش از اتوبان شهید همت و در ادامه اتوبان شهید خرازی به سمت کرج (شرق به غرب) و پس از حوالی دریاچه خلیج فارس از یکی از خروجی ها که فاقد هر گونه تابلو و علائمی است می توان از اتوبان خارج و به سمت روستا راند.

خانه هایی در دل سنگ

لانه یا خانه هایی در دل این سنگهاست که جان می دهد برای "خاله بازی" بچه ها .

لانه هایی در دل سنگها

کمی بالاتر در دل سنگها سوراخهای بسیاری می توان یافت که می تواند لانه خزندگان و حیوانات وحشی دیگری باشد.

آدمکهای سنگی در تاریکی

هوا که تاریک می شود این آدمکهای سنگی بس هول انگیز می شوند . در تاریکی شب پرسه زدن در بین این سنگهای آدم نما یا آدمکهای سنگی از بودن در کنار انسانهای سنگ شده(!) بسی آرامبخش و دلپذیر می باشد . 

باور ندارید ؟

اگر بودن در کنار انسانهای سنگ شده (می توانید بخوانید : مسخ شده) را تجربه کرده باشید از پرسه زدن در میان این سنگها لذت خواهید برد .

 باور ندارید ؟ ... امتحان کنید. 

یا علی مدد