بنام خدا

با سلام

مدتی است که دوستان و نيز دشمنان از شر بنده خلاصند . « گو : رو خوش باش » !

امان از دست دوست مردّد ... از روزی که به « حرم رهم ندادند! » دوست عزيزی محض نصيحت ، بنده حقير را از « دفاع بد » بر حذر داشت  و همين شد که حالت « تهاجم » و « دفاع » را با هم از دست دادم .

اما پس از اينهمه مدت به اين نتيجه رسيده ام که به حرف  « دوستانی که اهل مبارزه نيستند! » گوش نسپارم .

يا علی مدد